Article Zieke kinderen op wereldreis

News article Zieke kinderen op wereldreis
(lit. "Sick children take a trip around the world")
Data
Newspaper	Zwolse Courant
Author	Henrique te Kiefte
Date	24 December 1999
Page	TBD
City	Zwolle
Language	Dutch
Original source	link (archived by veenpers

Summary

This article covers a short history of the origin of the Colombinehuis, a house for children with disabilities or illnesses that prevents them and their family from going on holiday. The article gives many examples of what happens to children and their parents or guardians that visit.

The article

Vakantie vieren in Colombinehuis bij Biddinghuizen

Zieke kinderen op wereldreis

Herman Van Veen richtte in 1977 de Stichting Colombine op, een organisatie voor hulp aan mensen waar ook ter wereld. Negen jaar geleden opende de zanger en cabaretier in de dr. Daniël den Hoedkliniek in Rotterdam bacterie-arme kamers voor kinderen. Toen zei het meisje Patricia, dat een niertransplantatie had ondergaan, tegen Van Veen dat ze nooit met haar ouders op vakantie kon omdat ze ziek was. Van Veen kwam op het idee een soort herberg voor zieke kinderen op te richten. De polder bleek de aangewezen plek. Het Colombinehuis is géén ziekenhuis. Wel is er een dialyseruimte zodat nierpatiënten ook met vakantie kunnen. Door sponsoring van de Nederlandse apothekers wordt het verblijf aangeboden voor vijfendertig gulden per persoon per dag.

Kinderen met astma, reuma, leukemie of gedragsproblemen. Ze vieren allemaal vakantie in het Colombinehuis in Biddinghuizen. En wie denkt dat het daar één trieste ziekenboeg is, heeft het mis: er wordt heel wat af gelachen, gezongen en gespeeld in de gezellige verbouwde polder-boerderij. Waar drie jaar geleden aartsvader van het Colombinehuis Herman van Veen het openingslint doorknipte, maakten in 1999 meer dan tweeënhalfduizend zieke en gehandicapte kinderen samen met hun ouders, broertjes en zusjes een onvergetelijke 'wereldreis'.

'Marijn naar vakantiehuisje. Marijn naar vakantiehuisje. Marijn naar vakantiehuisje.' Een jaar lang heeft Marijn van Andel (9) hardnekkig volgehouden dat hij weer met zijn twee jongere zusjes, vader en moeder naar het Colombinehuis wil. Marijn is autistisch. Eigenlijk is het 'lastig' - vindt zijn moeder Jacintha - om met hem op vakantie te gaan want hij gedraagt zich soms erg raar. In het Colombinehuis is dat gelukkig geen probleem. 'Als Marijn daar een patatje van iemands bord pikt, vind ik dat niet vervelend. We lachen er zelfs met z'n allen om', zegt Jacintha.

'Iedereen heeft wel wat in het Colombinehuis. Ouders en kinderen hebben daar tenminste nog begrip voor elkaar en voor iemands gedrag. Heerlijk vind ik dat. Want hoe vaak stuit ik niet op onbegrip vanuit mijn omgeving? Altijd moet ik uit leggen dat Marijn autistisch is, dat is aan zijn uiterlijk namelijk niet te zien. Veel mensen denken dat het autisme de schuld van de ouders is. Wij zouden Marijn niet goed opvoeden!'

Indonesië

Vorig jaar logeerde de familie Van Andel uit Vleuten in Indonesië. Dat wil zeggen dat ze sliepen in één van de acht appartementen die in Indonesische stijl is ingericht. Afgelopen herfstvakantie logeerden ze in Brazilië. Waar een grote kokosnootboom in de hoek van de woonkamer staat en waar de tropenhelmen aan het plafond hangen. Andere gasten slapen bijvoorbeeld in Australië, Duitsland of Kenia. Het restaurant doet een beetje Japans aan en het theater, dat omgetoverd kan worden in disco of bioscoop, is traditioneel Grieks. 'Kinderen die nooit zullen reizen omdat ze bijvoorbeeld ernstig ziek zijn, maken hier een wereldreis', zegt Willem Flantua, directeur van het Colombinehuis. 'Ze eten in Japan, slapen in Duitsland en gaan bij vriendjes op visite in Kenia. Geweldig vinden ze dat. Volgend jaar verkopen we ansichtkaarten met de tekst 'Groeten uit Brasil'. Dat maakt de wereldreis helemaal compleet.' 'Marijn had het wel door dat we in een ander huisje zaten. De sfeer en de kleuren waren anders. Dat hoorde volgens hem niet. Dat is dan wel even moeilijk voor Marijn, want hij had verwacht dat alles hetzelfde zou zijn. Zijn zusjes vonden het daarentegen geweldig dat ze nu weer in Brazilië 'woonden', zegt Jacintha. Ook de parketvloer is in elk appartement anders van kleur of dikte. Zo kunnen blinde kinderen aan de grond horen op welk wereld deel ze zich begeven.

Wondertjes

Als Flantua vertelt wie de afgelopen jaren allemaal bij hem en zijn vrouw Mary van Veen hebben gelogeerd, lijkt het alsof hij een lijstje uit de medische encyclopedie opsomt. Elk gedragsgestoord of ernstig ziek kind - of het nu seropositief of meervoudig gehandicapt is - kan met zijn ouders, broertje, zusje, maatschappelijk werker of begeleider vakantie vieren in het Colombinehuis.

Spastisch

Veel gasten zijn nog nooit weg geweest omdat ze het geld er niet voor hadden of omdat ze het niet aandurfden met hun zieke kind. Maar als ze eenmaal van de rust en gezelligheid van het Colombinehuis hebben geproefd, lijkt het soms alsof er wondertjes gebeuren. Incestslachtoffertjes die thuis niet meer op straat durven spelen, kunnen ineens uren door de uitgestrekte polder fietsen. 'Soms zie ik een zwaar spastische jongen de hele dag in de rolstoel zitten. Dan denk ik; 'wat heeft hij nu aan deze vakantie?'. Maar dan hoor ik van zijn ouders dat hij het zó fijn heeft gehad. Hij had die week namelijk drie keer zijn wenkbrauwen bewogen. Dat had hij jaren niet meer gedaan', vertelt Flantua. 'Je maakt ook mee dat hyperactieve ADHD kinderen in de gezamenlijke woonkamer even rustig Sjors en Sjimmie stripboeken lezen. Ze krijgen hier alle vrijheid. Ze mogen een cd opzetten, tafeltennissen, tafelvoetballen en rennen tegelijk. Nergens worden ze in beperkt. Daardoor willen hyperactieve kinderen wel eens tot rust komen.'

Ruimtevrees

Ook verhaalt Flantua over een jongen in een rolstoel. 'Hij kon niet lopen omdat hij onder meer ruimtevrees had. Tijdens een bonte avond speelde hij voor goochelaar. Hij stond even op uit zijn stoel en liep naar voren. Zijn familie zat met tranen in de ogen achter in de zaal'. 'Als de koffers weer worden gepakt voor de terugreis, vervalt iedere gast weer in zijn of haar oude patroon. Maar voor even is er verlichting geweest, zowel voor de kinderen als voor de ouders. Vaders en moeders worden weer verliefd. Ze doen dingen, bijvoorbeeld wandelen in de bossen, die ze jaren niet hebben gedaan omdat ze bij hun kind wilden blijven. Nu past een vrijwilliger op en dat gaat goed.'

Tranen

Het is niet alleen rozengeur en maneschijn. Af en toe knalt het ook weleens. 'Natuurlijk vloeien hier tranen. Wat denk je dat er gebeurt als er acht gescheiden vrouwen op een druilige avond met een glaasje bij de openhaard zitten terwijl hun kinderen in bed liggen? Dat hoort er nu eenmaal bij. Soms kom ik even binnen, draai het houtblok om en breng ze even op andere gedachten.' En ook hier maken kinderen ruzie. 'Er is wel eens een kind in de vijver gegooid. Of geprobeerd een kikker bij een ander kind in de mond te duwen. Ouders raken dan helemaal in paniek. Hun kind mag natuurlijk niets overkomen. Al pratend is het conflictje altijd op te lossen. Er is nog nooit iemand eerder naar huis gegaan.'

Na een uitgebreide kennismaking op dinsdagavond - gasten komen altijd in het midden van de week - voelen de gasten zich snel vertrouwd met de anderen. 'Elke dag wordt er voor ons gekookt. Dat vind ik alleen al heerliik', zegt Jacintha. 'Maar het eten duurt altijd wat langer dan normaal omdat sommige lichamelijk gehandicapten niet zo snel kunnen eten. Kinderen mogen tussen de gerechten door spelen en ouders beginnen dan met elkaar te kletsen. Je krijgt het dan al snel over je kind. Maar het is niet verplicht te vertellen wat er met jouw zoon of dochter aan de hand is. Eigenlijk ben je met z'n allen even één groep, maar iedereen heeft ook de vrijheid om dingen zelf te doen.' 'We eten alleen de laatste dag patat, hoor', zegt Flantua.

'De andere dagen is het eten hier altijd anders dan thuis. Tijdens de Griekse dag eten we natuurlijk Griekse macaroni. Ouders zeggen vaak dat hun kind dat niet lust, maar negen van de tien keer hebben de bezorgde vader en moeder het mis. Het kind vindt het hartstikke lekker. Als we Thais eten, zie je de kinderen drie dagen later nog met stokjes op de rolstoel slaan.'

Tandem

Marijn gaat het liefst altijd zijn eigen gang. Hij is dol op fietsen en wandelen. Bij het Colombinehuis staan fietsen in allerlei soorten en maten die elke gast mag gebruiken. Marijn zit achter op de tandem. Hij kan wel fietsen, maar raakt in paniek als er iets onverwachts in het verkeer gebeurt. Heerlijk vindt hij het om met zijn ouders door de polder te fietsen. Ook heeft hij erg genoten van de boottocht bij Elburg, die georganiseerd werd door het Colombinehuis.

Het gemaskerd bal in het theater op de laatste avond vond hij niets. Zijn moeder heeft hem vastgehouden zodat hij even kon dansen, maar daarna wilde hij naar zijn Brazilië-huisje. Hij wilde doorgaan met zijn avondprogramma en dat betekende douchen en naar bed. 'Lichamelijk en geestelijk gehandicapten vinden vaak dezelfde dingen als andere mensen leuk. Dat geldt niet voor autisten. Ze houden bijvoorbeeld niet van dansen of muziek. Dat is geen punt. In dit geval ben ik met Marijn naar huis gegaan en mijn man is op het gemaskerde bal gebleven met de meiden. Dat gebeurt geregeld. Je moet je als gezin zo vaak opsplitsen.'

De zusjes Merel (7) en Calien (4) Van Andel vonden het feest helemaal het einde. In de professionele kleedkamer met verlichte spiegels, make-up, maskers en rekken vol met de vreemdste verkleedspullen, konden de zusjes de allermooiste outfit kiezen. Ook het speel- hok is voor hen een speelparadijs. Tientallen puzzels, hobbelpaarden, stoepkrijt, computers, gitaren, 3200 cd's, honderden videobanden, alles wat een kind zich maar wensen kan, ligt voorhanden. Stichting Colombine heeft al het speelgoed maar ook de spullen voor de appartementen of het grote huis gekregen of gekocht van geld van sponsors. Flantua wijst naar de dozen met knuffels. 'Die zijn bij popconcerten op de bühne gegooid. Wij hebben ze weer gekregen van concertbureau Mojo.' De twintig cowboyhoeden zijn de allernieuwste aanwinst. 'Gekregen van een broer van een gast. We doen hier tegenwoordig ook aan line-dansen.'

---

Holidaying at the Colombine House near Biddinghuizen

Sick children take a trip around the world

In 1977, Herman van Veen founded the Colombine Foundation, an organisation that helps people anywhere in the world. Nine years ago, the singer and cabaret performer opened germ-free rooms for children at the Dr. Daniël den Hoed Clinic in Rotterdam. At the time, a girl named Patricia, who had undergone a kidney transplant, told Van Veen that she could never go on holiday with her parents because she was ill. Van Veen came up with the idea of creating a kind of inn for sick children. The polder proved to be the ideal location.

The Colombine House is not a hospital. However, it does have a dialysis room, allowing kidney patients to go on holiday too. Thanks to sponsorship from Dutch pharmacists, stays are offered for thirty-five guilders per person per day.

Children with asthma, rheumatism, leukaemia or behavioural difficulties all spend their holidays at the Colombine House in Biddinghuizen. Anyone who imagines it as a sad hospital ward is mistaken: there is plenty of laughter, singing and play in the welcoming converted farmhouse in the polder. Three years after Herman van Veen, the founding father of the Colombine House, cut the opening ribbon, more than 2,500 sick and disabled children and their parents, brothers and sisters made an unforgettable “trip around the world” there in 1999.

“Marijn to the holiday cottage. Marijn to the holiday cottage. Marijn to the holiday cottage.” For a whole year, nine-year-old Marijn van Andel persistently insisted that he wanted to return to the Colombine House with his two younger sisters and his parents. Marijn is autistic. His mother, Jacintha, says it is actually difficult to go on holiday with him because he sometimes behaves very unusually. Fortunately, that is not a problem at the Colombine House.

“When Marijn takes a chip from someone else’s plate there, I do not mind. We all laugh about it,” says Jacintha.

“Everyone at the Colombine House has something going on. Parents and children there at least understand each other and someone’s behaviour. I love that. How often do I encounter a lack of understanding in everyday life? I constantly have to explain that Marijn is autistic, because you cannot tell from his appearance. Many people think autism is the parents’ fault. They think we have not raised Marijn properly.”

Indonesia

Last year, the Van Andel family from Vleuten stayed in Indonesia — meaning they slept in one of eight apartments decorated in Indonesian style. During the autumn school holiday, they stayed in Brazil, where there is a large coconut tree in the corner of the living room and tropical helmets hanging from the ceiling. Other guests sleep, for example, in Australia, Germany or Kenya.

The restaurant has a slightly Japanese feel, while the theatre — which can be turned into a disco or cinema — is traditionally Greek.

“Children who may never travel because they are seriously ill, for example, take a trip around the world here,” says Willem Flantua, director of the Colombine House. “They eat in Japan, sleep in Germany and visit friends in Kenya. They think it is fantastic. Next year we will sell postcards saying, ‘Greetings from Brazil.’ That will complete the world trip.”

“Marijn realised that we were in a different cottage. The atmosphere and colours were different. He thought that was not right. It was difficult for him, because he had expected everything to be the same. His sisters, on the other hand, thought it was wonderful that they were ‘living’ in Brazil again,” says Jacintha.

Even the parquet flooring differs in colour or thickness in each apartment. Blind children can tell from the sound beneath their feet which part of the world they are in.

Little miracles

When Flantua describes the children who have stayed with him and his wife, Mary van Veen, over the years, it sounds as though he is reciting from a medical encyclopaedia. Any child with behavioural difficulties or a serious illness — whether HIV-positive or multiply disabled — can spend a holiday at the Colombine House with parents, siblings, a social worker or carer.

Many guests have never gone away before, either because they could not afford it or because they did not dare travel with their sick child. But once they have experienced the peace and friendliness of the Colombine House, it can sometimes seem as though little miracles happen.

Children who have suffered incest and no longer dare play outside at home may suddenly spend hours cycling through the vast polder.

“Sometimes I see a severely spastic boy sitting in his wheelchair all day. Then I think, ‘What is he getting out of this holiday?’ But then I hear from his parents that he had such a wonderful time. That week, he moved his eyebrows three times. He had not done that in years,” Flantua says.

“You also see hyperactive children with ADHD calmly reading Sjors and Sjimmie comic books for a while in the shared living room. Here they have complete freedom. They can put on a CD, play table tennis, play table football and run around all at once. They are not restricted in any way. That can sometimes help hyperactive children settle down.”

Fear of open spaces

Flantua also tells of a boy in a wheelchair. “He could not walk, partly because he had agoraphobia. During a talent show, he played a magician. He stood up from his chair for a moment and walked to the front. His family were sitting at the back of the hall with tears in their eyes.”

“When the suitcases are packed again for the journey home, every guest returns to his or her old routine. But for a little while there has been relief, both for the children and their parents. Fathers and mothers fall in love again. They do things — such as walking in the woods — that they have not done for years because they wanted to stay with their child. Now a volunteer looks after the child, and it works well.”

Tears

It is not all sunshine and roses. Sometimes tempers flare.

“Of course there are tears here. What do you think happens when eight divorced women are sitting by the fireplace on a rainy evening with a drink while their children are asleep? That is simply part of it. Sometimes I come in, turn over a log on the fire and distract them for a moment.”

Children argue here too. “Once, a child was thrown into the pond. Another time, someone tried to push a frog into another child’s mouth. Parents panic completely. Of course, nothing must happen to their child. But by talking, every little conflict can be resolved. No one has ever gone home early.”

After an extensive introduction on Tuesday evening — guests always arrive in the middle of the week — they quickly become comfortable with one another.

“Every day, someone cooks for us. I love that alone,” says Jacintha. “But meals always take a little longer than usual because some physically disabled people cannot eat very quickly. Children are allowed to play between courses, and the parents start chatting. Before long, you are talking about your child. But no one is obliged to explain what is wrong with their son or daughter. In a way, you are all one group for a while, but everyone is also free to do things on their own.”

“We only eat chips on the last day,” says Flantua.

“On the other days, the food here is always different from what people eat at home. On Greek Day, we naturally eat Greek macaroni. Parents often say their child will not like it, but nine times out of ten the worried father and mother are wrong. The child loves it. When we serve Thai food, you can still see the children drumming on their wheelchairs with chopsticks three days later.”

Tandem bicycle

Marijn prefers to do his own thing. He loves cycling and walking. At the Colombine House there are bicycles of every kind and size for every guest to use. Marijn rides on the back of a tandem. He can cycle, but panics when something unexpected happens in traffic. He loves cycling through the polder with his parents. He also greatly enjoyed the boat trip near Elburg organised by the Colombine House.

He did not like the masked ball in the theatre on the final evening. His mother held him so that he could dance for a moment, but afterwards he wanted to return to his Brazil cottage. He wanted to continue with his evening routine, which meant showering and going to bed.

“People with physical and intellectual disabilities often enjoy the same things as other people. That does not apply to autistic people. They may not like dancing or music, for example. That is not a problem. In this case, I went home with Marijn while my husband stayed at the masked ball with the girls. That happens regularly. As a family, you have to split up so often.”

Marijn’s sisters, Merel, aged seven, and Calien, aged four, thought the party was absolutely brilliant. In the professional dressing room, with illuminated mirrors, make-up, masks and racks full of the strangest costumes, the girls could choose the most beautiful outfits.

The playroom is also a paradise for them: dozens of puzzles, rocking horses, pavement chalk, computers, guitars, 3,200 CDs, hundreds of videotapes — everything a child could wish for is available.

The Colombine Foundation received all the toys, as well as the furnishings for the apartments and the main house, as donations or bought them with sponsors’ money. Flantua points to boxes full of stuffed animals.

“Those were thrown onto the stage at pop concerts. We received them from the concert agency Mojo.” The twenty cowboy hats are the latest addition. “They were donated by the brother of a guest. These days, we do line dancing here too.”

Includes information on

• Herman van Veen
• Stichting Colombine
• Colombinehuis
• Daniel den Hoedkliniek
• Sjors en Sjimmie comics
• Willem Flantua, director of the Colombinehuis